PATHfinder guide: ART-photography


The subject of photography as a possible art form rewards thought. So so many pictures have been taken. So many times three-dimensional reality has been reduced to two dimensions. What does it all come to? Is it just desire, and hope, or dream triggering muscular responses and brain synapses; or can photographic images authored by humans sometimes result in art? Art is a filtration, order from chaos. A Jackson Pollock painting of the exceptional kind is, believe it or not; an example of order from chaos. Chaos is infinite. What didn’t he include? Filtration. Order from chaos. Art.

A characteristic of art is that it rewards more than once. A rereading, or a reviewing, or a relistening rewards again. And again. And again. And ten years later, again. A seemingly bottomless well you fall down, tumbling and spinning and reaching out to grasp the changing reality of the experience. Don’t worry, it is a smiling thing and you will be happy for the falling and the tumbling and the spinning. My personal epiphany of this fact was the novel Moby Dick by Herman Melville. Every rereading has presented me with a different aspect of a work of art. Has a beautiful woman ever been looked at just once?

Are great, exceptional photographic images like this; or are most of them in the one-and-done category? If the best picture you have taken and/or the best picture you have ever seen is in the one-and-done category than it is not art. Not a deal breaker, you will still have fun with your camera; but an important definition.

You see this all the time in photo gallery shows. One look and people keep walking. Easy to blame the ignorant viewer but remember, these are the people who came to the show. Maybe it is not all their fault if a picture does not make them stop, and stare, and look, and ponder; and then restare and relook and reponder. Maybe a better way to think of these gallery goers is that they are searchers. Searching for the image that will compel them to stop. Searching unknowingly or subconsciously for art. The pretty girl in the singles bars knows what she is doing. She is a searcher. She is searching for the man experience that will make her eyes dilate and her heart race. She is looking for the male work of art.

Do people look at your photographs twice? Three times? Four times? Do they remember your photographs and think about your photographs when they are no longer standing in front of them? Do they look at your photographs from different angles, or distances, or different light sources? Maybe that should be a part of the big photography equation: to ask yourself how many times viewers are going to relook at your picture before you take the picture. If you do not take the picture are you going to remember it tomorrow or is it already forgotten? Well, if it is already forgotten, maybe it was not worthy in the first place.

Michelangelo’s sculpture Pieta was not a walk-on-by or one-and-done when he completed it and he knew it. He had the certainty of an artist completing a masterpiece. Do any of your pictures give you that feeling of certainty? Yes, delusion counts. I know it sounds silly or charitable, but at least you are on the right track. If you have taken five hundred pictures and you cannot offer up one example of what I am talking about maybe it is time to ask yourself what you are doing.

Daniel Tammet in his book Thinking in Numbers says: “I am reminded of Nabokov’s view that we can never read a book: we can only reread it. “A good reader, a major reader, and active and creative reader,” says Nabokov, “is a rereader.” Initial readings, he explains are always laborious, a “process of learning in terms of space and time what the book is about, this stands between us and artistic appreciation.”

In other words, the first time someone sees one of your photographs all they can do is register its existence. It’s too soon for finessing the experience. Rods and cones are too busy sending information to the brain to be registered as data. It is only on the reviewing, and the looking again, and the repeated gaze that the viewer can recognize how you have filtered order from chaos, created art. But the first interruption of the viewers reality state has to be compelling enough to make someone look again, and again, and again. This may only happen in a second or a part of a second, but the repetition has to be there for the picture to receive the attention that it maybe deserves. With a beautiful woman it is called art. The older man calls it seduction. How about your photos? Are they seducing? Should you be thinking more about art?

Are you walking around the Kingdom with a camera in your pocket or hanging around your neck? Are you looking for details, themes, novelty, the pretty girl’s smile? I see stories in Thailand to be a story-a-day place. But what of photography? How come I am not lugging a camera around if I am so smart and clever and alert and so sensitive to my environment? Simple. For me, I know my limits. I can see or feel a story easily, not so easily a picture. It has taken me a long time to accept the fact that pictures can sometimes be art. It will probably take forever for me to delude myself that I can recognize two-dimensional art (pictures). If you can see pictures-as-art where I can not see pictures-as-art: I respect your abilities. I wish I could mine the Kingdom for photographic art.

An ex-pat Internet friend of mine sends me with regularity pictures of meals-food-place settings-eating as a marker of civilization. His use of the camera

to mark civilizations slog out of the muck and the mire to brighter, happier days is inspirational. Almost art. Beyond what I can do. The argument could be made that he is getting more out of the Thai experience than I am getting out of the Thai experience.

Today he sent me a food-place setting picture from Pai with middle ground of crops and plantings–background of mountains and sky. The foreground was the table and place setting with a nice vase full of wild flowers. Art? No, not quite. Very close and in my opinion maybe his best work. But the distance between almost art and photography in the Kingdom as art is a great gap for the spark to jump. I wish I could do what he can do. I wish I could mine the Kingdom for photographic art.

You can see on our web-site “Thai-Retreats” galleries from Thailand-based photographers who are specialists in “ART-photography”.

Switch to our section  “THAI ART-photography” to learn more.




Het komt regelmatig voor dat er een reden is om schadevergoeding te eisen van iemand. Soms kan dat juridisch gezien, soms niet.In dit artikel bekijken we wanneer er redenen kunnen zijn om schadevergoeding te eisen, wat precies in aanmerking komt voor schadevergoeding, hoe het zit met eigen schuld en meer.

Wanneer schadevergoeding?

De hoofdregel bij schadevergoeding is, dat er geen schadevergoeding wordt toegekend. Iedereen draagt zijn eigen schade, tenzij er sprake is van een van de uitzonderingen.

De verplichting tot het moeten betalen van schadevergoeding kan ontstaan door een aantal gebeurtenissen. De twee belangrijkste zijn:

  • Wanprestatie (niet nakomen) van een overeenkomst.
    • Op grond van de wet;
    • Op grond van de gesloten overeenkomst zelf.
  • Onrechtmatige daad. Er moet dan sprake zijn van de volgende omstandigheden.
    • Een onrechtmatige daad;
    • Schade;
    • Toerekenbaarheid aan de ‘dader’;
    • Een verband tussen de onrechtmatige daad en de schade;
    • Indien er een norm is geschonden, moest deze ook daadwerkelijk strekken tot bescherming tegen de schade.

Verder kennen we bijvoorbeeld nog het moeten betalen van schadevergoeding op basis van het feit dat iemand op grond van de wet het risico op schade draagt (bijvoorbeeld bij een arbeidsongeval).

Als hoofdregel kan worden aangehouden, dat áls er sprake is van schade en die schade eigenlijk de schuld van iemand anders is, er zeker reden is om te (laten) onderzoeken of er schadevergoeding geëist kan worden.

Welke schade komt in aanmerking voor schadevergoeding?

De wet zegt, dat schadevergoeding enkel kan worden gevorderd voor vermogensschade én schade waarvan de wet specifiek zegt dat zij in aanmerking komt voor vergoeding.

Als vermogensschade komt in aanmerking voor schadevergoeding:

  • Geleden verlies (denk aan een kapot winkelraam);
  • Misgelopen winst (de winkel moest een ochtend sluiten ter reparatie);
  • Kosten ter voorkoming of beperking van (meer) schade (tijdelijke afdichting met een houten plaat omdat er stortbuien aankomen);
  • Kosten ter vaststelling van schade (van bijvoorbeeld een schade-expert);
  • Kosten ter vaststelling van aansprakelijkheid (van bijvoorbeeld een onderzoeker);
  • Kosten van voldoening buiten rechte (incassokosten).

Bovenstaande kosten moeten wel redelijk zijn. Onredelijke kosten (het winkelraam is bijvoorbeeld afgedicht met ebbenhout van 10.000 euro in plaats van met spaanplaat of MDF van enkele tientallen euro’s) hoeven niet te worden vergoed. Voor incassokosten bestaat een aparte regeling, die we hebben uitgelegd in het artikel over incassokosten.

Tevens moet worden bedacht, dat enkel schadevergoeding kan worden geëist voor schade die in voldoende verband met de schadeveroorzakende gebeurtenis staat. Is er niet voldoende verband tussen de gebeurtenis en de schade, dan kan zij niet gevorderd worden. Uiteraard moet er van geval tot geval worden bekeken of er voldoende verband is.

Zijn er twee gebeurtenissen die de schade veroorzaakt kunnen hebben (bijvoorbeeld: twee vandalen gooiden beiden onafhankelijk op ongeveer hetzelfde moment een steen richting de winkelruit), dan kunnen beide veroorzakers worden aangesproken voor schadevergoeding. Degene die schade heeft hoeft dus niet te bewijzen wie de schade heeft veroorzaakt. Degene die de schade niet heeft veroorzaakt, kan zichzelf overigens wel ‘vrijpleiten’, maar dan zal hij daarvoor bewijs moeten aandragen.

Schade die geen vermogensschade is

Uiteraard is er ook schade mogelijk die geen vermogensschade is. De schadevergoeding hiervoor wordt ook wel smartengeld genoemd. Er is niet altijd recht op een schadevergoeding in de vorm van smartengeld, maar in beginsel enkel indien:

  • Deze schade opzettelijk is toegebracht;
  • Er lichamelijk letsel is opgelopen;
  • De eer of goede naam is aangetast, zoals bij reputatieschade (of op een andere wijze persoonlijke aantasting heeft plaatsgevonden);
  • In sommige gevallen indien de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast.

Het is dus ook mogelijk dat psychische schade wordt vergoed, al is een dergelijke schadevergoeding in Nederland bij lange na niet zo hoog als in Angelsaksische landen zoals de VS.

Hoe hoog wordt de schadevergoeding?

Schadevergoeding kan enkel worden geëist in het geval er ook echt schade is geleden. Het eisen van schadevergoeding, terwijl er eigenlijk geen schade is, is (meestal) zinloos. Dat geldt dus ook voor het eisen van schadevergoeding als ‘straf’ (in de VS en het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld wel toegestaan als ‘punitive damages’: schadevergoeding als straf).

In Nederland, begroot de rechter de schade op de wijze die het meest geschikt daarvoor is. Hij kan bijvoorbeeld kijken naar de nieuwwaarde van een kapotgevallen vaas, naar de aankoopprijs ervan, naar de waarde die een dergelijke (zeldzame) vaas op een veiling heeft opgebracht of naar de waarde die een expert eraan geeft. Is er geen waarde te geven, dan wordt de waarde door de rechter geschat (eventueel met hulp van een expert).

Bij schade die geen vermogensschade is, wordt de schadevergoeding naar billijkheid vastgesteld.

Minder schadevergoeding dan schade

In sommige gevallen kan het zo zijn dat er minder schadevergoeding wordt toegekend, dan het bedrag van de schade. Enkele van die gevallen hebben we al gezien: wanneer er onredelijk hoge kosten zijn gemaakt en wanneer de incassokosten hoger zijn dan toegestaan. Er zijn echter ook andere gevallen waarin het bedrag van de schadevergoeding omlaag wordt bijgesteld.

Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer de schadetoebrengende gebeurtenis niet alleen schade oplevert, maar ook een voordeel. In dat geval moet (in zoverre dat dat redelijk is) het voordeel van de schade worden afgetrokken. Denk weer aan de ingegooide winkelruit waarbij de ochtend erna de winkel gesloten moet zijn voor reparatiewerkzaamheden. Dat scheelt de eigenaar tevens personeelskosten (al gaat dat niet altijd op).

Tevens kan er sprake zijn van eigen schuld. Denk aan de gladde, net gedweilde winkelvloer, waarover een rennende klant uitglijdt en zijn been breekt. De winkeleigenaar had wellicht waarschuwingsbordjes moeten neerzetten, maar de klant had de schade (waarschijnlijk) kunnen voorkomen door niet te rennen. In dat geval wordt bekeken wie in hoeverre de schade moet dragen en dus hoeveel schadevergoeding betaald moet worden. Misschien wordt besloten dat er 50/50 gedeeld wordt, wellicht is 90/10 een betere verdeling. Het kan ook zo zijn dat er wél eigen schuld is, maar dat de schadevergoeding toch in zijn geheel bij de ander komt te liggen.

Een andere manier waarop de schadevergoeding kan worden ingeperkt of uitgesloten is het afspreken van een exoneratiebeding. Uiteraard werkt dat enkel in het geval de schade voortvloeit uit een contractuele verhouding. Meer daarover is te vinden in het artikel over het exoneratiebeding.

Ten slotte is het mogelijk dat de rechter een wettelijke verplichting tot het betalen van schadevergoeding inperkt als dat onaanvaardbare gevolgen zou hebben. Dat kan wanneer de aard van de aansprakelijkheid, de rechtsverhouding of de draagkracht dat met zich mee zou brengen.

Schadevergoeding – Conclusie

Hoewel de hoofdregel is dat er geen schadevergoeding hoeft te worden betaald (iedereen draagt zijn eigen schade), komt het toch regelmatig voor dat er wél schadevergoeding moet worden betaald in allerhande geschillen. Hierboven hebben we de algemene regels weergegeven over aansprakelijkheid voor schade. Het is belangrijk om u te realiseren, dat het erg lastig, zo niet onmogelijk is, om aan de hand van dit artikel uw zaak te beoordelen/behandelen.

Of er schadevergoeding moet worden betaald en zo ja, hoeveel, is vaak een onderwerp van discussie. Aangezien het van geval tot geval verschilt, is het verstandig om bij specifieke vragen een jurist in te schakelen om te bekijken of er een reden is om schadevergoeding te vorderen.



Nederlandstalige blog posts over gespecialiseerde onderwerpen


iPad Review 


NA-0125iPad PRO

Edge-to-curved-edge Liquid Retina display in 12.9- or 11-inches, Face ID and True Depth Camera, A12X Bionic notebook-crushing processor, new Apple Pencil, and new Smart Keyboard Folio — this is the new iPad Pro. 

Hear that? That was the sound of Apple snapping its fingers and killing half the bezels in its product universe. iPhone went first. Then, Apple Watch. Then, MacBook Air. Now, iPad Pro. (Somewhere out there, iMac is whispering, “I don’t feel so good…”) 

We’ve always been at war with bezels. They’ve held the components we’ve needed to have the devices we’ve wanted, but they’ve also held back the displays we’ve dreamed of… the ones that would truly set our devices free. 

We’ve waited for it. We’ve lusted after it. And now, insert finally, we have it. 

But, as with all good plot twists, killing half the bezels on the iPad Pro is just part one. 

Part two kicks off with Face ID and a TrueDepth camera, a monstrous A12X Bionic chipset, and updated speakers and mics, all in a design that both returns iPad to its roots and reboots it for the future. Including an all-new Smart Keyboard and, yeah, Apple Pencil No. 2. 

But, as is increasingly evident with each new product Apple updates, the future demands a price. iPad Pro now starts at $799 for the screen-stretched 11-inch model and $999 for the casing-shaved 12.9-inch model. 

That’s a grand slab for the bigger one, and before you add more storage or Gigabit LTE, a lot for anything that doesn’t deliver significant bang for every one of those bucks. 

I’ve been using the 12.9-inch, 1 TB version of the new iPad Pro for almost a week, and I’ve got so many thoughts to share. 

iPad Pro (2018) here in Thailand; Price: 

Bottom line: If you just need or want an iPad, get an iPad. Apple has good ones, compatible with the original Pencil, going for just a few hundred bucks now. If you need more, something that combines raw power and absolute portability better than anything else on the market, then get an iPad Pro. 

For people who want: 

  • Almost edge-to-edge 12.9- or 11-inch displays 
  • High density, wide gamut, high dynamic range, adaptive refresh and color temperature displays 
  • Some of the fastest processors in portables 
  • True Depth and Smart HDR cameras 
  • USB-C up to 10Gbps 
  • Access to all the tablet apps in the App Store 
  • Pro-level tablet computers
    Not for people who want: 
  • Smaller, sub-10-inch displays 
  • OLED displays 
  • x86 processors 
  • Mouse or trackpad support 
  • Lightning or USB-A ports 
  • Access to native Mac or Windows apps 
  • Cheap video and gaming tablets 

Previously, on iPad… 

The new iPads Pro build on the all the iPads that have come before. Rather than repeat material from any of those reviews, please find the most recent ones here: 

  • 9.7-inch iPad (6th Generation) review
  • 10.5-inch iPad Pro review 
  • 9.7-inch iPad (5th generation) review
  • 9.7-inch iPad Pro review 
  • 12.9-inch iPad Pro review 
  • iPad mini 4 review 
  • iPad Air 2 review 
  • iPad Air review 


Liquid Retina started with the iPad Pro. Sure, iPhone XR, small, agile, and no doubt poised to be ludicrously profitable, managed to demo and ship first. 

But the technology that lets Apple push LCD panels with their LED backlights edge to edge and rounded-corner-to-rounded-corner, with all the anti-aliasing and subpixel masking that that involves, feels even more at home here. 


OUD-NIEUWS-bericht van 14 oktober 1939

Ik volg op deze website een lijst van gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog, de aanleiding tot die oorlog en de nasleep daarvan. Ik begin met het jaar: 1939. Om precies te zijn op 14 oktober 1939, de dag dat ik in Rotterdam geboren ben.

Op de volgende pagina’s vindt u afbeeldingen van kranten-artikelen aan, volgens een lijst van gebeurtenissen tijdens de Tweede WereldoorlogIk begin tijdens het jaar 1939.  Bij elke blog-post zult u een of meerdere afbeeldingen aantreffen, welke ook op mijn website te vinden zal zijn. 

De Tweede Wereldoorlog begon in de opvatting van veel historici op 1 september 1939 hoewel het op die dag nog slechts ging om oorlog in Europa  met de Duitse aanval op Polen. 

Al in de dagen daarna verklaarden Groot-Brittannië en Frankrijk Duitsland de oorlog – de Verenigde Staten bleven afzijdig, evenals keizerrijk Japan. Maar met de Japanse aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941 was sprake van oorlog op andere continenten met twee grote blokken: geallieerden (Groot-Brittannië, VS, Frankrijk, Benelux, Denemarken, Noorwegen e.a.) en asmogendheden (Duitsland, Italië, Japan e.a.) en daardoor een echte wereldoorlog.

De maanden voorafgaand aan deze dag zijn ook opgenomen in mijn artikelen en blog-posts.

Opmerking: Bij het opzoeken van gebeurtenissen naar datum gebeurt het soms dat verschillende officiële bronnen elkaar qua datum tegenspreken. Vrijwel altijd zijn deze verschillen zeer klein, meestal één dag verschil. De oorzaak hiervan is te vinden in het feit dat bepaalde militaire acties tijdens de nacht starten en nog doorlopen in de vroege uren van de volgende dag. Ook gebeurt het dat een auteur de situatie beschrijft wanneer de actie volledig afgelopen is, met andere woorden de dag na de overgave, de dag na de vredesonderhandeling, enz. Ook zij opgemerkt dat het einde van een militair offensief of campagne niet steeds eenduidig te bepalen is. De bepaling van de datum is afhankelijk van de referentie die door de auteur werd gebruikt. 

1939-10-14.pagesEr is getracht in deze lijst zo veel mogelijk de exacte referentie van de datum aan te duiden via een omschrijving van wat er gebeurd is of bedoeld werd.

Co-working EN - APPLE

Sunday, March 8, 2020 Good morning.

BANNER-1My name is Hans Blok, a Dutch man (just 80 years young) living inside Thailand already during more then twenty years now. I’m living (with my Thai wife) within te ‘Pattaya’ region, part of Chonburi province. Sometimes we move for a few weeks tot Thailand’s ‘North-Eastern’ EASN-region inside the most-eastern part.

I’am in general covering; everything MAC and focussed onto sections and subjects. This subject is ….. How to use Time Machine combined with Mac, tablet and Smart-phone


All about Time Machine 

Using Time Machine, which is built into macOS, incremental backups of files are created that are restorable at a later date. These backups can include an entire system or specific files. 

Time Machine captures the most recent state of your data. As these snapshots age, they become prioritized progressively lower automatically compared to newer files. 

Time Machine stores hourly backups for 24 hours, daily backups for one month, and weekly backups for as long as your drive has storage space. Once storage space becomes limited, the system deletes the oldest backups. Because of how this is performed, Time Machine is not intended as an archival utility or offline storage solution. 

What type of external storage devices can you use with Time Machine? 

Time Machine can use the following storage devices as backup disks: 

  1. An external USB, Thunderbolt, or FireWire drive connected to your Mac 
  2. An external drive that’s connected to an AirPort Extreme Base Station or AirPort Time Capsule 
  3. AirPort Time Capsule or other storage-device 
  4. A Mac shared as a Time Machine backup destination 
  5. Preferred; a Network-attached storage (NAS) device that supports Time Machine over SMB (Server Message Block)   

My INITIAL pick  

Insert-20-03-08Many years ago I have started with a device generation type 2. AirPort Time Capsule

The AirPort Time Capsule (originally named Time Capsule) was a wireless router sold by Apple Inc., featuring network-attached storage (NAS) and a residential gateway router, and is one of Apple’s AirPort products. 

They are / were, essentially, versions of the AirPort Extreme with an internal hard drive. Apple describes it as a “Backup Appliance”, designed to work in tandem with the Time Machine backup software utility introduced in Mac OS X 10.5.

Introduced on January 15, 2008 and released on February 29, 2008, the device has been upgraded several times, matching upgrades in the Extreme series routers. 

The earliest versions supported 802.11n wireless and came with a 500 GB hard drive in the base model, while the latest model, introduced in 2013, features 802.11ac and a 3 TB hard drive. All models included three Gigabit Ethernet ports and a single USB port. 

The USB port can be used for external peripheral devices to be shared over the network, such as external hard drives or printers. 

The NAS functionality utilizes a built-in “server grade” hard drive. On April 26, 2018, Bloomberg announced that Apple’s entire AirPort line had been discontinued without replacement.


The AirPort Time Capsule was introduced at Macworld Conference & Expo on January 15, 2008 and released on February 29, 2008, with pricing announced at US$299 (£199) for the 500 GB version and US$499 (£329) for the 1 TB version. It was the first wireless network-attached storage device combined with a wireless gateway router made by Apple.

The first generation Time Capsule included a full AirPort Extreme Base Station with 802.11n wireless, one Ethernet WAN port, three Ethernet LAN ports, and one USB port. The USB port could be used for an external hard drive or a printer to be shared over the network, or both, by using a third-party USB hub. In early 2009, Apple released the second generation Time Capsule. It offered simultaneous 802.11n dual-band operation, which allows older devices to use slower wireless speeds, without affecting the overall performance of devices that can use higher 802.11n speeds. The second generation model also included the addition of “Guest Networking”, a feature which allows creation of a separate wireless network for guests. The guest network uses different authentication credentials, ensuring the security of the primary network. The hard disk storage space of each model was doubled: capacities were 1 TB 2 TB, while the prices remained unchanged.


Ik kom u iets verkopen, heeft u daar even tijd voor?

Een verkoper aan de deur zal niet uit zichzelf het gesprek beginnen met de zin “ik kom u iets verkopen, heeft u daar even tijd voor?”. Dat verkoopt namelijk niet. Handiger is het – vanuit het perspectief van de verkoper – om een heel verhaal te beginnen (liefst zonder de consument die de deur opent, de vraag te stellen “kom ik gelegen?”), dat uiteindelijk op een verkoopaanbod uitdraait.

Mag dat, een verkoopgesprek aan de voordeur beginnen zonder direct duidelijk te maken waar je voor komt? Tot het intrekken van de Colportagewet in 2014, mocht dat niet. Sinds 1992 stond namelijk in de Colportagewet dat de verkoper aan de deur bij aanvang van zijn verkoopgesprek – zodra er dus iemand de deur opendoet – duidelijk moet mededelen dat zijn oogmerk is het bewegen van die persoon tot het sluiten van een overeenkomst.

Maar de Colportagewet (1973 – † 2014) is niet meer. En die ‘rechttoe-rechtaan’ mededelingsplicht bestaat ook niet meer. Met dank aan de maximumharmonisatie van de Richtlijn Consumentenrechten. In deze bijdrage leg ik uit hoe het zit.

De Colportagewet

Het is een aantal jaar geleden dat de Colportagewet werd ingetrokken. Op 13 juni 2014 werd namelijk de Implementatiewet Richtlijn Consumentenrechten van kracht, en met de invoering van die wet werd de Colportagewet na ruim veertig jaar trouwe dienst ingetrokken.


De Colportagewet werd in 1973 ingevoerd als het antwoord van de wetgever op de irritante praktijken van ongewenste en opdringerige deur-aan-deur verkoop. De wet was buitengewoon effectief, in de zin dat de deur-aan-deur verkoopmethode minder vaak werd gebruikt. De wet wierp namelijk allerlei drempels op die verkoop aan de deur minder aantrekkelijk maakten voor verkoper. Zo bepaalde de wet dat colporteurs zich als zodanig moesten inschrijven bij de Kamer van Koophandel (het zogeheten registratiestelsel) en dat zij de contracten die zij wisten te sluiten, op papier moesten zetten, de handtekening van de klant moesten zien te krijgen, dat zij de contracten moesten registreren (dagtekenen) bij de Kamer van Koophandel en dat een bedenktermijn gold voor de consument. Alleen voor contracten met een lage geldwaarde gold deze formaliteit niet.

In de jaren ‘80 werd het onderwerp colportage zich ook toegeëigend door de Brusselse wetgever, want er kwam een Europese minimum-harmonisatie richtlijn over de materie. Tegelijk waaide de dereguleringswind door Nederland, die in 1992 tot afschaffing van het registratiestelsel voor colporteurs leidde. Niettemin was ook de laatst geldende versie van de Colportagewet nog een flinke hobbel voor verkoop aan de deur. De formaliteiten van een akte, ondertekening, dagtekening bij de KvK en de bedenktermijn maakten het kennelijk onaantrekkelijk om aan de deur encyclopedieën en stofzuigers te verkopen (of de modernere behoeften zoals erectiepillen, tijdschriftabonnementen en allerhande diensten). Bovendien waren er sinds eind jaren negentig andere kanalen opgekomen, met name het internet, om online te colporteren.

Direct informeren over het oogmerk

Kijken we wat preciezer naar doel en strekking van de wet. Sinds 1992 bepaalde artikel 7 lid 1 Colportagewet: “Een colporteur is verplicht bij de aanvang van handelingen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder d, aan degene die hij tot het sluiten van een overeenkomst tracht te bewegen, duidelijk mee te delen dat zulks zijn oogmerk is.

Voordien stond al in het Aanwijzingsbesluit onbehoorlijk gedrag van colporteurs 1975 (in wezen een voorloper van de regeling inzake oneerlijke handelspraktijken! ) : “De volgende gedragingen worden aangewezen als gedragingen, die voor de toepassing van het bij of krachtens de Colportagewet (Stb. 1973, 438) bepaalde in het algemeen als onbehoorlijk gedrag worden aangemerkt: (…) het door een afbetalingscolporteur of conctantcolporteur nalaten om bij de aanvang van een door hem gebracht persoonlijk duidelijk mede te delen, dat hij beoogt op te treden als colporteur;”

Het betrof “onbehoorlijk gedrag” dus. In de toelichting bij het Aanwijzingsbesluit was te lezen: “Of een bepaald gedrag als onbehoorlijk moet worden aangemerkt, dient van geval tot geval te worden bekeken. Op grond van gerezen bezwaren zal de door artikel 2 van de Colportagewet ingestelde Adviescommissie afbetaling en colportage in voorkomende gevallen daarover een advies kunnen uitbrengen. De ondergetekenden zijn echter van mening, dat nu reeds van een aantal gedragingen van colporteurs kan worden vastgesteld dat ze in het algemeen onbehoorlijk zijn in de zin van de wet. In artikel 1 van het besluit zijn bedoelde gedragingen vastgesteld. Onderdeel a noemt in dit verband colportage-activiteiten door middel van persoonlijk bezoek, waarbij door de colporteur wordt nagelaten bij het begin van het contact met de consument aan te geven dat zijn oogmerk is het sluiten van een overeenkomst.”

Niet direct zeggen waar je voor komt, was dus in het algemeen onbehoorlijk gedrag, zonder dat het nodig was om naar de concrete omstandigheden te kijken. Dat maakt het redelijk eenvoudig om overtreding vast te stellen. Het idee dat consumenten die ongevraagd benaderd worden door een verkoper, niet op het verkeerde been gezet mocht worden, vatte ook post op Europees niveau. Het idee haalde gek genoeg nooit de Europese Colportagerichtlijn, maar verscheen wel ten tonele in de Richtlijn Koop op Afstand uit 1997. Daarin werd de plicht opgenomen om direct bij aanvang te informeren over het oogmerk van het gesprek; ze werd gerechtvaardigd door het idee dat de consument zodoende direct kon beslissen of hij het gesprek wel wilde voortzetten. De wetgever stelde: “De (…)eis dat het commerciële oogmerk van de informatie ondubbelzinnig moet blijken, zal aldus moeten worden verstaan dat de consument uit de inhoud en de wijze van presentatie van die informatie duidelijk moet kunnen opmaken dat deze hem wordt verstrekt in het kader van de beroeps- of bedrijfsuitoefening van de verkoper. Zo zal een aanbod tot het sluiten van een overeenkomst niet als louter een vorm van marktonderzoek mogen worden voorgesteld.”

In 2002 werd een vergelijkbare plicht om direct bij aanvang te informeren ingevoerd voor verkoop op afstand van financiële diensten, zodat de opgebelde consument weet wie hem om welke reden benadert. Inmiddels is telefonische colportage niet meer zo ‘hot’. Mede door het bel-me-niet-register en de (pittig gehandhaafde) wettelijke plicht van telefonische colporteurs om aan het eind van het gesprek door te verwijzen naar het bel-me-niet-register, is de telefoon niet in alle opzichten een interessant verkoopkanaal meer. Dat maakt de vraag of de verkoper aan de deur nog steeds moet beginnen met de mededeling over het commerciële oogmerk, des te relevanter.

De situatie vanaf 2014

De Colportagewet is in 2014 opgegaan in de nieuwe regels uit de Wet Consumentenrechten. Met deze nieuwe wet zijn een aantal hobbels voor colportage – al dan niet in aangepaste vorm gebleven. Maar er is één hobbel die is verdwenen, namelijk de algemene verplichting om het commerciële oogmerk direct bij aanvang van het gesprek mede te delen. En dat is simpelweg omdat de Richtlijn Consumentenrechten een maximumharmonisatiekarakter heeft en de richtlijn niets bepaalt over die betreffende verplichting.

Wél bepaalt de Richtlijn dat bij telefonische colportage het commerciële oogmerk direct bij aanvang van het gesprek moet worden medegedeeld. Daarom staat thans in art. BW6:230v lid 6 (= art. 8 lid 5 Richtlijn Consumentenrechten): “De handelaar deelt bij het gebruik van de telefoon met als doel het sluiten van een overeenkomst op afstand met een consument aan het begin van het gesprek de identiteit en, voor zover van toepassing, de identiteit van de persoon namens wie hij opbelt, alsmede het commerciële doel van het gesprek mede.”

Dat in het colportagegesprek aan de voordeur niet langer het commerciële oogmerk van het gesprek behoeft te worden genoemd (art. 6:230v lid 6 BW, a contrario), betekent niet dat de handelaar de consument die opendoet, op het verkeerde been mag zetten. Onder omstandigheden kan dat een oneerlijke handelspraktijk opleveren, meer bepaald een oneerlijk achterhouden van essentiële informatie (‘misleidende omissie’) in het verkoopgesprek . BW6:193d BW bepaalt namelijk: 1) Een handelspraktijk is bovendien misleidend indien er sprake is van een misleidende omissie. 2) Een misleidende omissie is iedere handelspraktijk waarbij essentiële informatie welke de gemiddelde consument nodig heeft om een geïnformeerd besluit over een transactie te nemen, wordt weggelaten, waardoor de gemiddelde consument een besluit over een overeenkomst neemt of kan nemen, dat hij anders niet had genomen. 3) Van een misleidende omissie is eveneens sprake indien essentiële informatie als bedoeld in lid 2 verborgen wordt gehouden of op onduidelijke, onbegrijpelijke, dubbelzinnige wijze dan wel laat verstrekt wordt, of het commerciële oogmerk, indien dit niet reeds duidelijk uit de context blijkt, niet laat blijken, waardoor de gemiddelde consument een besluit over een overeenkomst neemt of kan nemen, dat hij anders niet had genomen. 4) Bij de beoordeling of essentiële informatie is weggelaten of verborgen is gehouden worden de feitelijke context, de beperkingen van het communicatiemedium alsook de maatregelen die zijn genomen om de informatie langs andere wegen ter beschikking van de consument te stellen, in aanmerking genomen.

Dat klinkt allemaal veelbelovend, maar de open norm van de ‘misleidende omissie’ is nogal context-gebonden. Dat is de kracht en tegelijk de zwakte van deze flexibele norm. Is het achterwege laten van de mededeling van het commerciële oogmerk aan het begin van het verkoopgesprek aan de deur nu een misleidende omissie of niet? Dat hangt er vanaf. Is het essentiële informatie voor de gemiddelde consument? Of doorziet die gemiddelde consument direct dat die vriendelijke gladgeschoren meneer die direct van wal steekt, u iets verkopen wil? En volgt uit het derde lid van BW6:193d dat het commerciële oogmerk ondubbelzinnig moet worden medegedeeld? En moet het bij aanvang van het gesprek? En wanneer volgt uit de context dat het wel duidelijk is waar het gesprek naartoe gaat? Hangt er allemaal vanaf, zal de jurist zeggen. Jammer, zeg ik dan, want een heldere regel is wat hier nodig is. En een heldere regel is wat we hadden tussen 1992 en 2014. Zo helder, dat de Europese regelgever de regel overnam voor wat betreft telefonische colportage: direct, bij aanvang en ondubbelzinnig. Maar helaas is de regel niet teruggekomen voor deur-aan-deur verkoop.

DDMA Gedragscode Fieldmarketing

De maximumharmonisatie van de Richtlijn Consumentenrechten heeft art. 7 lid 1 Colportagewet dus de das omgedaan. Het nieuwe kader is nu de regeling inzake oneerlijke handelspraktijken, maar daar hoeven we volgens mij niet veel van te verwachten. Daar is de kous echter niet mee af. Want er is sinds 2015 ook een gedragscode van kracht die nog relevant blijkt te zijn! Met ingang van 1 januari 2015 is er namelijk de DDMA Gedragscode Fieldmarketing (CFM). Deze CFM ziet onder meer op colportage aan de huisdeur, inclusief wervingsacties voor goede doelen. De CFM moet in acht worden genomen bij colportage door of namens leden van de branchevereniging DDMA. Art. 2 CFM (“herkenbaarheid van reclame”) bepaalt: “Bij aanvang van een Fieldmarketing gesprek dient de Fieldmarketeer het commerciële, ideële of charitatieve oogmerk van het gesprek duidelijk te maken aan de consument.” En lid 2 voegt daar aan toe: “Indien het niet uit het commerciële, ideële of charitatieve oogmerk blijkt, dient de Fieldmarketeer aan te geven wie de adverteerder is en wat het doel van het gesprek is aan de consument”.

Dus als je al niet zegt waar je voor komt, dan moet je tóch zeggen waar je voor komt. En wel bij aanvang. Geen ‘omstandigheden van het geval’, geen moeilijke intestickerrpretatievragen. Nee, gewoon direct zeggen waar het op staat. Bovendien beloven de leden van de DDMA dat zij de bekende deurstickers zullen respecteren. Zo hoor ik het graag. Een goed initiatief voor consumenten die bij aanvang van het gesprek willen weten waar het naartoe gaat. Dus de volgende keer dat er iemand langskomt om te colporteren en de bewoner niet direct te horen krijgt waar het gesprek naartoe gaat, kan vragen of het om een actie van of namens een DDMA-lid gaat. Zo ja, dan is sprake van onrechtmatige niet-naleving van een concrete, kenbare verplichting uit een gedragscode waar het lid via zijn lidmaatschap zich aan gebonden heeft verklaard. Of de bewoner daar persoonlijk veel aan heeft, is natuurlijk de vraag. Maar dat betreft de effectiviteit van de handhaving, en dat is weer een heel ander hoofdstuk. Want laten we wel wezen, art. 7 lid 1 Colportagewet werd ook niet spontaan nageleefd.

 Nadere informatie over colportage


  1. Zie; Art. VI Implementatiewet Richtlijn Consumentenrechten, Stb. 2014, 140.
  2. Zie; Wet van 7 september 1973, houdende regelen tot het tegengaan van misbruiken bij colportage, Stb. 1973, 438.
  3. Zie; laatstelijk het drempelbedrag voor dagtekening van € 34 in art. 26 Colportagewet jo. art. 3 Uitvoeringsbesluit Colportagewet (ingetrokken per 13 juni 2014).
  4. Zie; Richtlijn 85/577/EEG betreffende de bescherming van de consument bij buiten verkoopruimten gesloten overeenkomsten (PbEG L 372), wetswijziging Stb. 1989, 301.
  5. Zie; Wet van 22 januari 1992, Stb. 1992, 70.
  6. Zie; Wet van 22 januari 1992, Stb. 1992, 70.
  7. Zie; Besluit van 11 juli 1975, houdende aanwijzing van gedragingen van colporteurs, die in het algemeen als onbehoorlijk gedrag in de zin der Colportagewet worden aangemerkt (Aanwijzingsbesluit onbehoorlijk gedrag van colporteurs), Stb. 1975, 395, p. 3.
  8. Zie; Artikel 4, lid 3, van Richtlijn 97/7/EG betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten, PblEG L 144. Zie preambule (12) bij de richtlijn. Het artikel werd geïmplementeerd in art. 7:46h lid 1 BW (oud).
  9. Zie; Kamerstukken II 1999/2000, 26 861, nr. 3, p. 17.
  10. Zie; Art. 3, lid 3, Richtlijn 2002/65/EG betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten, PbEG L 271. Implementatie via art. 4:20 Wft en art. 79 Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen Wft.
  11. Zie; art. 11.7 leden 6 t/m 13 Telecommunicatiewet. De wettelijke plicht om tijdens het gesprek te wijzen op het register (art. 11.7 lid 12 Tw) wordt in de praktijk uitgevoerd door na beëindiging van het telefoongesprek een standaardmenu te laten horen.
  12. Zie; Wet van 12 maart 2014 in verband met de implementatie van Richtlijn 2011/83/EU (Implementatiewet richtlijn consumentenrechten) , Stb. 2014, 140.
  13. Zie; art. 6:193c lid 2 onder b BW; bestuursrechtelijk te sanctioneren door de ACM op grond van art. 8.8 Wet Handhaving Consumentenbescherming.
  14. Zie;


Co-working is no longer a fringe style of working just for hipsters and entrepreneurs. It is mainstream. The shift from traditional office and full-time jobs to flexible, freelance and remote work is spawning more co-working spaces.

For co-working space inhabitants there are significant attractions. Low cost space in prime locations, shared office resources and the flexibility to stay or go is highly appealing. But beyond funky furniture, technology, table tennis tables and snacks there’s something more fundamentally important.

If you’ve ever belonged to a space, you know that community makes the biggest difference. It is the people; the members who make the space that are willing to share their experience, advice and networks that make up the true intrinsic value of co-working. Special things happen when random ideas collide.

If you need further proof of co-working being mainstream, look at the world’s largest name in it – WeWork with over 40,000 members. The six-year old startup is now valued at $16 billion after it’s latest $430 million fundraising from Chinese private equity firms, Hony Capital and Legend Holdings. After dominating the U.S. and Europe, WeWork will aggressively expand into Asia.

Asia has a big advantage when it comes to co-working. Not only are startup ecosystems developing in a fast and healthy way, Asia is a great place to live and work with its deep talent pools, affordable lifestyles, awesome street food and amazing beaches. So it’s easy to understand why co-working is not just for locals, but digital nomads who don’t just see Asia as a travelling destination but a working one too. Digital nomads take advantage of the fact that all they need is a good Internet connection to get work done. The rest of the time is for adventure and relaxation.

To follow on from the story on ‘The 10 Best Co-working Spaces On Earth”, Leanne Beesley, Founder of Coworker, a ratings and review platform for co-working spaces, shared her research into the best co-working spaces in Asia. The rankings are based on a combination of member reviews, organic traffic, and her own experiences visiting co-working spaces around Asia. As you can see from the list, the spaces are not all about being a launch-pad for the next billion dollar startup, but highlights those that provide the best atmosphere to co-work.


POD archief-kast (1)


De redactie van de Nederlandse “VPRO Gids” luistert en tipt (althans volgens eigen mededeling) “de beste podcasts van het moment”. Of dat inderdaad zo is laat ik aan uw eigen beoordeling over. De VPRO-website-pagina “PODCASTS” kent een divers aantal categorieën, onder andere “familie-drama en bekende merken”.

Ik ben eind 1998 (direct na mijn pensionering) naar Thailand geëmigreerd, en luister graag via mijn iPhone, iPod, iPad of mijn laptop-computer naar Podcasts. Doordat ik de Engelse taal goed machtig ben luister ik zowel naar Engelstalige als Nederlandstalige podcasts. Ik heb me voorgenomen vanaf vandaag met enige regelmaat hyperlinks op deze website te plaatsen, naar “kanalen” (channels) via welke u podcasts kunt beluisteren. Een groot aantal zullen een ontspannend karakter hebben, een ander groot aantal ‘klassiek getinte muziek’ en ten slotte een aantal dat informatief is.

Deze eerste keer een podcast uit de VPRO-categorie “familie-drama en bekende merken” welke gaat over een suïcidale adoptiemoeder en een moordende vader, op het Australische (Engels-talige) podcast-kanaal “Happy Face”. De URL van het kanaal luidt;

Rose en Keith ontmoetten elkaar bij de hamburgertent waar Rose werkte en waar Keith een hamburger kwam halen. Ze trouwden. Een paar jaar en drie kinderen later pleegde Keith Hunter Jesperson alias de Happy Face Killer zijn eerste moord.

In deze podcast #1 genaamde “CHILDHOOD” vertelt zijn oudste dochter Melissa hoe het is om de dochter van een serial killer te zijn. Ze gaat terug naar de plekken uit haar jeugd en praat uitgebreid met haar moeder over vroeger.

Huiveringwekkend …. dus beter niet luisteren voordat u slapen gaat


Groetjes; Hans Blok …..



There are thousands of different tea varieties out there, with many unique teas found only in certain parts of the world. Yet, despite the seemingly endless range of teas available, they all originate from one plant – Camellia sinensis. It is the different ways in which the tea leaves are harvested and processed that creates the various tea types.
Although one could spend a lifetime tasting and studying all these different teas, and in fact some Tea Masters do, all of the teas can be divide into a few types: white, green, yellow, oolong, pu erh, black and herbal.
The quality and character of the tea, not unlike wine, is also affected by altitude it is grown at, the climate and annual weather, the seasonality of the region it is grown at and the type soil. Although tea plants are very adaptable, allowing it to grow in many different locations, better quality teas tend to be grown at higher altitudes and also prefer a humid climate with some seasonality.
In terms of actual tea manufacturing, the main term to remember is oxidation, which is a chemical reaction that involves oxygen, and in case of tea, also enzymes. It is responsible for the darkening of the tea leaves, which in turn results in different flavours of the finished product. It is the same process that makes an apple turn brown when you take a bite out of it. Depending on the tea type, oxidation might be encouraged by bruising the leaves or actively avoided.
The term ‘white tea’ derives from the tiny silver-white hairs that can be found on the delicate, unopened leaf buds. It is traditionally made using that just little bud, but certain varieties also add one or two of the youngest leaves. It is an unoxidized type of tea with a fairly straight forward manufacturing process. The bud (and the young leaves) are picked with care, to avoid damaging the leaves, which could start oxidation. The tea is then left to dry, ideally directly in the sun, but special drying rooms are also used.
The infusion is very light, usually ranging in very pale yellows and greens hues, with a subtle and delicate flavour. It is very rich in antioxidants and a cup of white tea contains the least of caffeine out of all the tea types. Surf to the “WHITE TEA section” on GEE SÈN
Green tea, another type of unoxidiZed tea, dates back to Ancient China and it is the first type of tea to be ever manufactured. Over the centuries it has spread to other countries, but the best varieties of green tea traditionally come from China and Japan. Like with white tea, no chemical changes take place within the leaf. Although green tea will be sometimes left to wither to reduce its water content, oxidation is mainly avoided through the use of heat which kills the enzymes. Steaming (Japan) and pan-firing (China) are the two main methods, each producing a tea with a different character. The leaves then undergo an alternating set of rolling and firing, which both dries and forms the leaf. Sometimes the rolling is done by hand, creating distinct shapes, such as the pine needle resembling Lung Ching or the little pellets of China Gunpowder.
Finally, the tea leaves are dried until the water content reaches 5-6%. Surf to the “ GREEN TEA section ” on GEE SÈN
Yellow teas are an expensive Chinese speciality and they tend to be amid the rarest of teas. They are produced in a very similar way as green tea, with the difference that there is an additional step added of post-enzymatic oxidation. First, the enzymes are destroyed with pan-firing. Then the leaves are warmed with light firing and stored under special mats or damp cloths for a few hours, steaming the tea in the process. This is repeated until the desired look and aroma is achieved. The resulting tea leaves have a distinct yellow-green colour. The infusion is similarly yellow-green and pale, lacking some of the grassy flavours so typical of green teas and instead offering a more mellow and sweet cup. Oolong teas, sometimes also known as blue teas, are partially oxidized teas, with the most known varieties originating from Taiwan and China. The name ‘oolong’ derives from the Chinese term ‘black dragon teas’.
These teas are greatly appreciated by tea connoisseurs, due to their complex character and often distinct fruity, nutty and even floral flavours and aromas. Oolongs are somewhere between green and black teas and as such they often exhibit the delightful freshness of green teas and the enticing maturity of fully oxidized teas. The names of the more traditional varieties are often very poetic, for example Iron Goddess of Mercy (Tie Guan Yin) or Big Red Robe (Da Hong Pao). Although the manufacturing process does in many ways resemble that of a black tea, oolong’s preparation requires great attention to both temperatures and timing of the various stages. Additionally, the whole process is not entirely linear, with certain steps repeated many times until the right level of oxidation is reached.
The general production cycle consists of picking the leaves and letting them wither to reduce the water content. The oxidation process is initialized by rolling the leaves in special baskets, causing just the edges of the leaves to bruise. The enzymes are then killed off with quick firing. Leaf rolling and shaping and then final drying comes ends the cycle. Although the range of oxidation can vary from few percent to nearly 90%, the typical oolong will have a 70% level of oxidation. Surf to the “ YELLOW TEA section ”
Pu Erh
Pu erh is the only type of tea to actually undergo microbial fermentation. This highly prized tea was first produced in the Yunnan province and remained an exclusive Chinese speciality for many centuries, due to the region’s unique climate and soil type.
It was also this tea that the Chinese labelled black, whereas the tea type invented in mid-17th century for the European market, was called red tea. The discrepancy resulted from the fact that Westerners labelled the tea types based on the leaf colour, whereas China and surrounding countries based the names on infusion colour. Pu erh teas are characterized by the distinct earthy, woody if not slightly ‘mouldy’ flavours and aromas. These post-fermented teas often prove to be a bit of an acquired taste. They are considered to have special health benefits, which lends into their growing popularity in the West. They are predominantly believed to aid with digestion, high cholesterol and might even help shed a few extra pounds.
There are two types of pu erh teas – raw and ripe, the latter often being more appealing to the typical Western pallet. The raw pu erhs are the traditional ones and more expensive of the two, due to the long aging process, sometimes selling for thousands of pounds. To create a raw pu erh the leaves are withered and pan-fired to kill off the enzymes. This is followed by a rolling and kneading stage, after which the leaves are steamed and left to mature for up to a year. During this period, the water content in the leaves and oxygen in the air begin the fermentation process. The leaves are eventually pressed into cakes and aged for up to 50 years in controlled conditions. The longer the tea is left to mature, the smoother and less bitter its flavour becomes. The ripe or cooked pu erh was invented in the 70s, in order to replicate the distinct flavour of the post-fermented teas but in a shorter production cycle. The leaves are picked and withered and then mixed with water that contains bacterial cultures taken from long aged raw pu erhs. The leaves are then piled for up to 40 days, occasionally stirred to spread the heat and bacteria evenly through the heap. Some ageing takes place at the end to kill off the fermentation, resulting in earthy and mellow teas, that unfortunately lack the extraordinary complexity of raw pu erhs. Surf to the “ Pu Erh section ” on GEE SÈN
Black teas are the most oxidised of all tea types and because of that also tend to have the strongest flavours. It is most likely the most popular tea type in the world, apart from certain countries such as China. Unlike the less oxisides teas, it has a relatively long shelf life, allowing the compressed bricks of tea to travel across the world and become an important part of trade for many countries. Its production method varies vastly from country to country, but these can be divided into two main categories – orthodox and more modern CTC. Countries such as China, India and Sri Lanka and also Taiwan prefer the orthodox method, which is more time and labour consuming, but results in higher quality tea. After plucking, the leaves are left to wither to reduce the water content. This is followed by a bruising phase, where the leaves are rolled and pressed, which in turn starts the oxidation process.
A short cycle of sieving and further rolling can also take place, until the leaves are left to oxidised for a short period of time. Eventually the leaves are fired to end the oxidation and dried. The ‘Cut, Tea and Curl’ method, or CTC for short, is used primarily employed in the tea bag industry as it involves tearing off the leaves into very small parts, which produce a strong cup with a short brew due to the increased surface area. Surf to the “ BLACK TEA section ” on GEE SÈN
Initially introduced in the 1950s, on the back of the growing popularity of teabags, CTC involves similar stages to the orthodox method, with the difference that instead of rolling and pressing, the leaves are machine chopped. Herbals, including rooibos, and fruit teas encompass a very wide variety of teas that do not contain the tea leaf and as such have no caffeine content. They can be drunk throughout the day and are a great alternative for anyone who’s looking to avoid caffeine.
Herbal teas can be generally divided into two main categories – mono herbs such as chamomile flowers or peppermint and more complex blends of various herbs and spices, which in the case of Camellia’s Tea House, are designed to aid with specific health ailments. Fruits tea consists mostly of an array of dried fruits, from sweet to more tangy, which also work great as iced teas. Surf to the “ HERBAL TEA section ” on GEE SÈN, or Surf to the “ FRUIT TEA section ” on GEE SÈN